8 children. 1 mother and 1 grandmother underway on camels and donkeys in remote Chad. The Arabe people of Chad are thought to have originally arrived in the country in the 7th century after crossing from Egypt, through Sudan, to get there. These days they make up one of the 200+ nomadic tribal groups that criss-cross the country each day on the backs of camels, cows, donkeys and horse-drawn carriages. They are normally incredibly shy with photographers and usually dislike us being in their world. Therefore encounters like this require careful attention, handling and kindness from someone who knows them well. When Arabs migrate, their whole homes are packed up on their livestock. The youngest children and animals, along with family elders who can’t keep pace, get to ride in fairytale boxes on tops of camels. Their movements are what initially drove me to plan this expedition in Chad. I have yet to set the dates for a future visit but if you are curious to join me please message me. #ingervandyke #wildimagesphototours #chad #nomads #arabe

Orta Asya’nın en güzel, tarih ve modernliği harmanlayan 10 etkileyici şehri — her biri kendi kültürü, mimarisi ve ruhuyla eşsiz birer yolculuk durağı 🕌🏙️ 🥇 1. Semerkant – Özbekistan 🇺🇿 🔹 Timur İmparatorluğu’nun başkenti 🔹 Registan Meydanı, Şah-ı Zinde Türbesi ve Bibi Hanım Camii ile göz kamaştırır 🔹 İpek Yolu’nun kalbi, mavinin her tonuyla büyüleyen şehir 🥈 2. Buhara – Özbekistan 🇺🇿 🔹 2.500 yıllık tarihiyle İslam medeniyetinin beşiği 🔹 Kalyan Minaresi ve Ark Kalesi görülmeye değer 🔹 Zaman durmuş gibi — taş sokaklarında tarih fısıldar 🥉 3. Astana (Nur-Sultan) – Kazakistan 🇰🇿 🔹 Modern mimarinin Orta Asya’daki en iddialı örneği 🔹 Bayterek Kulesi, Barış Piramidi ve parlak gökdelenleriyle geleceğin şehri 🏅 4. Taşkent – Özbekistan 🇺🇿 🔹 Orta Asya’nın en kalabalık ve gelişmiş şehri 🔹 Metro istasyonları adeta bir sanat galerisi gibi 🔹 Eski Şehir’de gelenek, Yeni Şehir’de modernlik buluşur 🎖️ 5. Almatı – Kazakistan 🇰🇿 🔹 Tien Shan Dağları’nın eteklerinde kurulu, doğayla iç içe bir metropol 🔹 Medeu buz pisti ve Kok-Tobe Tepesi şehir manzarasının en güzel noktaları 🌸 6. Bişkek – Kırgızistan 🇰🇬 🔹 Genç ve dinamik şehir, Sovyet planlaması ve yeşil bulvarlarıyla ünlü 🔹 Ala-Too Meydanı’nda Kırgız ruhunu hissedebilirsin 🏕️ 7. Duşanbe – Tacikistan 🇹🇯 🔹 “Pazartesi” anlamına gelen ismi, kadim pazar günlerinden gelir 🔹 Dev bayrak direği ve modern opera binası ile şaşırtıcı bir başkent 🕌 8. Hiva – Özbekistan 🇺🇿 🔹 UNESCO mirası “İçan Kala” surlarıyla adeta açık hava müzesi 🔹 Geceleri altın tonlara bürünen kubbeleriyle büyüleyici bir atmosfer 🌄 9. Mary – Türkmenistan 🇹🇲 🔹 Antik Merv harabelerinin modern temsilcisi 🔹 Tarih, çöl ve modern Türkmen mimarisi iç içe geçmiş durumda -🌅 10. Penjikent – Tacikistan 🇹🇯 🔹 İpek Yolu’nun tarihi duraklarından 🔹 Zarafşan Vadisi’nin ortasında yer alan büyüleyici doğa ve antik kalıntılarla dolu 🌍 Orta Asya, hem tarihî medeniyetlerin mirasını hem de geleceğe uzanan modern vizyonu bir arada sunar. Her şehir, Türk dünyasının farklı bir rengini yansıtır 🇹🇷✨ 📍Mehmet Sıraç Direk 🌐 Uluslararası Ticaret ve Yatırım Uzmanı #OrtaAsya #TürkDünyası #GezginRuhu #msd197 #turkney197 #TravelAsia #SilkRoad

Doğmadan Önce Kızlarının Kaderini Yazmış Bir Adam: 1980 yılında, Richard Williams televizyon izlerken Romanyalı bir tenisçinin bir turnuva kazanarak 40.000 dolarlık bir çek aldığını gördü. Bu miktar, onun bir yılda kazandığından çok daha fazlaydı. O an… her şeyi değiştirdi. Televizyonu kapattı, bir kâğıt ve kalem aldı… ve tam 78 sayfalık bir plan yazdı. Hedefi: Henüz doğmamış kızlarının bir gün dünya tenisinde zirveye oturmasıydı. Ama ufak bir sorun vardı: Richard tenis hakkında hiçbir şey bilmiyordu. Amerika’nın en tehlikeli mahallelerinden biri olan Compton, California’da yaşıyordu. Ve cebinde tek kuruş yoktu. Beş yıl boyunca tenis dergilerini okudu, kasetler izledi, hareketleri öğrendi… tek başına, koçsuz. Sonra önce Venus’un, ardından Serena’nın eline birer raket verdi. Ve rüya… başlamış oldu. Zengin kulüplerden yere atılan eski topları topladı. Kızlarıyla harabe durumdaki halka açık kortlarda antrenman yaptı. Çoğu zaman, onları korumaya çalışırken çeteler tarafından dövüldü. Bir seferinde kortu terk etmediği için burnu, çenesi, parmakları kırıldı… dişleri söküldü. “Tarih, dişsiz bu adamı cesaretin simgesi olarak hatırlayacak,” diye yazmıştı bir gün günlüğüne. Tenis; beyazların, zenginlerin, dışlayıcıların sporuydu. Bu siyah aile… rahatsız ediciydi. Bir gün kızları sordu: “Baba, neden herkes bize öyle bakıyor?” Richard gözünü kırpmadan cevapladı: “Çünkü bu kadar güzel insanlara alışık değiller.” Yıllar sonra, takvim Wimbledon 2000’i gösterdi. Genç, siyah, güçlü bir kadın korta çıktı. Babası tribündeydi. Venus Williams, ilk Grand Slam’ini kazandı. Ve Richard… gözleri yaşlı dans etti. Sonra Serena geldi. 23 Grand Slam şampiyonluğu. Spor tarihine silinmez bir iz. Ama madalyalardan çok önce… Alaylara, ırkçı hakaretlere, acımasız kıyaslara katlandılar. Babaları onlara öğretti: En güçlü cevap, raketle verilir. “Bir gün Wimbledon’ı kazanacağız. Ve bu bizim için olmayacak. Amerika’nın yoksulları ve unutulmuşları için olacak.” — Richard Williams Bugün milyonlarca küçük kız — ve oğlan — biliyor ki: Evet, bu mümkün. Çünkü bir baba, onlar daha hayal bile kuramadan… onlar için hayal kurmaya cesaret etti.

The Dolmabahçe Mosque is a baroque waterside mosque in Kabataş in the Beyoğlu district of Istanbul, Turkey, close to the Dolmabahçe Palace. It was commissioned by Queen Mother Bezmialem Valide Sultan and designed by the Turkish Armenian architect, Garabet Balyan in 1855. After his mother's death, Sultan Abdülmecid saw the building work through to completion.

Dolmabahçe Camii, Sultan Abdülmecid'in annesi Bezmialem Valide Sultan tarafından başlatılıp ölümü üzerine Sultan Abdülmecid tarafından tamamlanan ve tasarımı Garabet Balyan'a ait olan bir yapıdır. 1950 bir fotoğraf

Iraklı Sanatçı 👨‍🎤 JAMAL AL - BAYATI Tarafından yapılan bu arabesk tarzdaki eserde detaylar inanılmaz. Sanki sanatçı fotoğraf çekmiş. MUHTEŞEM…

Ortaköy Camii - Ortaköy Mosque officially the Büyük Mecidiye Camii (Grand Imperial Mosque of Sultan Abdülmecid) in Beşiktaş, Istanbul, Turkey, is situated at the waterside of the Ortaköy pier square, one of the most popular locations on the Bosphorus. This structure is symbolic of the district of Ortaköy as it has a distinctive view of the Bosphorus Strait of Istanbul and the Bosphorus Bridge. The mosque can be viewed from the Bosphorus Cruise that is famous among tourists, to go from the Asian side of Istanbul to the European side on a ferry boat. History Located on the site of the present-day Ortaköy Mosque, there previously was a small masjid. Built in 1720, it was ruined during the Patrona Halil Uprising in 1731. The current mosque, which was erected in its place, was ordered by the Ottoman sultan Abdülmecid and built between 1854 and 1856, on the ruins of the Cantemir Palace. Its architects were Armenian father and son Garabet Amira Balyan and Nigoğayos Balyan (who also designed the nearby Dolmabahçe Palace and the Dolmabahçe Mosque), who designed it in the Neo-Baroque style. The single dome of the mosque was originally built using bricks. However, the dome developed cracks throughout time and was ready to collapse, so a new dome was reconstructed using concrete. In 1894, there was an earthquake that damaged the mosque, and it also suffered a minor fire in 1984. Thus, the structure has undergone a number of repair and restoration work in its time. Today, it is in fair shape. Features It consists of a two-story "sultan apartment" which has a "U shaped" plan, a main venue with a square plan which is covered with one dome. The "sliced facades" with mounting columns are "enriched" by carvings as well as relief, giving the mosque a "dynamic appearance". There are two rows of windows providing the main venue a "good illumination" The mosque is "pint-sized" in comparison to other mosques "on the other side of the golden horn". The mosque was built in Neo-baroque style. In terms of the interior space, this mosque is modest in scale, though the inside is quite spacious with its wide, "high bay windows" which refract its reflection in water as well as daylight. Floral patterned frescoes adorn the inside of the singular dome, along with "niche-like" windows bordered by imitation curtains. Materials like marble were used to build the mihrab and minbar, pink mosaics were also used to decorate the Mihrab. The reconstructed dome was built from concrete, while stone was used to build the two, slim minarets. There are also several panels of calligraphy executed by Abdülmecid I himself, as he was a calligrapher along with being a sultan.

Karanlıkta ve harabe Gazze'de ilk Teravih namazı ama Allah'ın dz'si ile çok parlıyor. bir müminin kalbinden gelen ışıkla❤️ Allah'ım Gazze'deki kardeşlerimize yardım et ve kolaylaştır🤲🏽

A e shitën palestinezët tokën? Lobet sioniste në Amerikë: “Palestina ishte një tokë bosh, thjesht një shkretëtirë. Hymë dhe e ringjallëm. Ndaj po bëjnë propagandë duke thënë “na takon neve”. Ata po bëjnë propagandë ndaj botës islame duke thënë: “Palestinezët shitën tokën e tyre me duart e tyre dhe ne paguam shumë para për ta blerë atë”. Këtu tërheq vëmendjen një kontradiktë e qartë. Nuk ka nevojë të futemi shumë në histori. Ngjarjet e sotme hedhin poshtë të dyja pretendimet. Sot, në botë jetojnë gjithsej 8.5 milionë palestinezë, tre milionë e gjysmë brenda Palestinës dhe rreth pesë milionë jashtë Palestinës. Pothuajse të gjithë ata jashtë Palestinës dhe gati gjysma e atyre brenda Palestinës janë refugjatë. Me fjalë të tjera, ata iu nënshtruan dëbimit dhe u detyruan të migrojnë. Sipërfaqja e përgjithshme e territorit palestinez është 28,220 km2. Një pjesë e saj përbëhet nga shkretëtira Nakab. Ky vend ende nuk është ringjallur dhe nuk është i përshtatshëm për t'u ringjallur. Vetëm pjesë të tij përdoren si kullota dhe për bujqësi në shkallë të vogël. Izraeli gjithashtu e përdor këtë shkretëtirë si tokë për disa biruca që krijoi për të ndaluar të burgosurit palestinezë dhe për centralin e famshëm bërthamor Dimona. Por le të hedhim një vështrim në dendësinë e popullsisë, duke përfshirë shkretëtirën Nakab: Nëse e gjithë popullsia palestineze në botë do të jetonte ende këtu, nëse nuk do t'i nënshtroheshin dëbimit dhe nëse nuk do të kishte imigrim hebre nga jashtë, do të kishte 300 njerëz për km2 në këto troje. Në Turqi ka mesatarisht 80 persona për km2 .Me fjalë të tjera, dendësia e popullsisë në Palestinë do të ishte afër 4 herë ajo në Turqi. Dendësia e popullsisë është ende rreth kësaj zone, sepse një numër hebrenjsh u emigruan nga jashtë, i ngjashëm me numrin e palestinezëve që u detyruan të emigrojnë, disa prej tyre emigruan mbrapsht gjatë periudhave të intifadës, dhe aktualisht ka një popullsi hebreje rreth 4.5 milionë. Pra, si mundet popullsia që i përket tokës së zbrazët të formojë një dendësi kaq të madhe? A nuk i hedh poshtë pretendimet e sionistëve numri i palestinezëve që jetojnë në kampet e refugjatëve të krijuar në Liban, Siri, Jordani, Gaza dhe Bregun Perëndimor? ***** Zionistët pushtues thonë se palestinezët i kanë shitur tokat e tyre me duart e tyre dhe se kanë paguar shuma të mëdha parash për t'i blerë ato. Epo, ata që morën shuma të mëdha parash në këmbim të tokës që shitën, a nuk duhet të kenë pasur pronë dhe të bëjnë një jetë komode në vendet që kanë vizituar? Të gjithë ata ndoshta nuk ishin aq budallenj sa të shpenzonin shuma kaq të mëdha parash për kënaqësi disaditore ose për t'i humbur ato në lojëra fati. Megjithatë, palestinezët janë të dënuar me mjerim absolut në kampet e refugjatëve të ngritura në vendet që përmenda dhe ata janë të varur nga organizatat ndërkombëtare të ndihmës. E pashë jetën që ata njerëz jetuan me sytë e mi. Ata që dëshirojnë mund të shkojnë dhe ta shohin. A do të shiste një person pronën e tij me duart e veta dhe do të zgjidhte mjerimin? Kjo është dëshmi mendore se ata njerëz i lanë tokat e tyre jo duke shitur tokat e tyre, por duke u detyruar të migrojnë. **** Migrimi masiv jashtë Palestinës filloi në Luftën e vitit 1948. Para kësaj date nuk kishte migrim masiv. Ky incident është dëshmi se palestinezët që u larguan nga Palestina u larguan nga atdheu i tyre jo duke shitur tokën e tyre, por për shkak të luftës dhe dhunës ndaj tyre. Sepse organizatat hebraike kryen përpjekjet e tyre më intensive për të blerë tokë përpara vitit 1948. Pas kësaj date, ata tashmë kanë sekuestruar sipërfaqe të mëdha toke përmes dëbimit. ***** Shteti pushtues izraelit miratoi një ligj nën titullin "Ligji për tokat e braktisura" me qëllim që t'u jepte tokat e palestinezëve që u detyruan të migronin tek emigrantët hebrenj. Bazuar në këtë ligj, qindra mijëra hektarë tokë iu dhanë emigrantëve hebrenj. Nëse shqyrton objektivisht historinë 55-vjeçare të shtetit pushtues, mund të marrësh informacione për këtë ligj dhe zbatimin e tij. Tani, a nuk shfaqet këtu një kontradiktë? Meqenëse palestinezët e shitën tokën e tyre me duart e tyre; Pse këto vende u konsideruan "toka të braktisura"? Fakti që miliona hektarë tokë janë "braktisur" është dëshmi e qartë se sionistët u vendosën atje jo duke blerë, por duke përdorur dhunën dhe duke emigruar me forcë njerëz. Siç mund ta hamendësojë lehtësisht çdo njeri i arsyeshëm, një familje nuk do ta braktiste në mënyrë arbitrare tokën e vet atyre që ngrenë flamurin e armiqësisë ndaj tyre dhe zgjedhin mjerimin në anën tjetër. **** Sot, Izraeli është shumë këmbëngulës në mohimin e të drejtës së kthimit të refugjatëve palestinezë. Për të pranuar planin “Rrugor” parashikohej që refugjatëve t’u mohohej e drejta për t’u kthyer në vendlindje. Pra, pse ai është kaq këmbëngulës për t'u mohuar këtyre njerëzve të drejtën e tyre për t'u kthyer në atdheun e tyre? Po të kishin blerë tokat e atyre njerëzve me para, do të kishin treguar dokumentet e shitjes dhe tapinë që kishin dhe do t'i stivonin diku refugjatët e kthyer. Por nuk është kështu. Meqenëse tokat e njerëzve që u detyruan të shpërngulen u konfiskuan përmes "ligjit për tokat e braktisura", kur refugjatët të kthehen në vendlindjet e tyre, pronarët e vërtetë të atyre tokave të braktisura do të zbulohen dhe do të kuptohet se ato i kanë marrë pushtuesit. jo me blerje por me uzurpim. Kjo është e gjithë çështja. Vetëm ky fakt mund të mjaftojë për të hedhur poshtë pretendimet e sionistëve se “palestinezët shitën tokën e tyre”. ***** Le të hedhim një vështrim në historinë e hebrenjve që fituan prona në tokat palestineze: Toka palestineze është 28 milionë hektarë. Kur u krijua shteti pushtues izraelit në vitin 1948, sasia e tokës në pronësi të hebrenjve ishte 2 milionë hektarë. Kjo është, 7% e të gjitha tokave palestineze. Ata fituan 650 mijë hektarë nga kjo tokë gjatë periudhës osmane. Në atë kohë, blerja e pronës filloi në kohën e sundimit të Sulejmanit Sulltanit. Për shkak të marrëdhënieve të mira të Jusuf Nasit, i cili krijoi lobin e parë hebre në Perandorinë Osmane, me Sulejmanin Sulltanin, Sulejmani Sulltani i dhuroi disa toka rreth liqenit të Tiberiadës. Me përpjekjet për të fituar prona që nisën me këtë incident, ata morën gjithsej 650 mijë hektar tokë deri në pushtimin e Palestinës në vitin 1917. Pushtuesit britanikë u dhuruan atyre 300 mijë hektarë tokë. Gjegjësisht, britanikët vendosën taksa të rënda mbi tokën palestinezëve, dhe kur ata nuk mund t'i paguanin këto taksa, ata ua konfiskuan pronat dhe më pas ua dhanë emigrantëve hebrenj. Përsëri, pushtuesit britanikë u shitën hebrenjve 200 mijë hektarë tokë për një tarifë nominale. Tokat e shitura në këtë mënyrë janë konfiskuar edhe me lojën e taksave që përmendëm dhe shitja është bërë me para simbolike. Ata blenë 600 mijë hektar tokë nga disa pronarë tokash me origjinë arabe që ishin nga jashtë Palestinës dhe banonin në Liban dhe Siri dhe fituan prona në Palestinë. Shohim që nuk ka asnjë përfshirje të palestinezëve në këtë pjesë. Me fjalë të tjera, deri në vitin 1948 nuk ka pasur ndërhyrje palestineze në 7/8 e tokave të fituara nga hebrenjtë. Ata blenë 250 mijë hektarë tokë nga palestinezët. Me fjalë të tjera, sasia totale e tokës që ata blenë nga palestinezët korrespondonte me 0.9% (9 për mijë) të tokës palestineze. Ata që shitën tokat e tyre u desh të largoheshin nga Palestina sepse u përballën me reagime shumë të dhunshme nga populli. Tani, le të mendojmë për raportin e tokave të shitura me të gjitha tokat dhe raportin e atyre që i shesin në popullatën e përgjithshme si të barabartë: Kur gjykon një popull, bazohet në qëndrimin 0,9% apo qëndrimin e 99,1%? Të paktën 99% e popullit palestinez mbetën të vendosur të mos u shesin tokë hebrenjve emigrantë. Ata nuk përfshinin ata që nuk i përmbaheshin këtij përcaktimi. Midis çdo populli ka gjithmonë nga ata që kundërshtojnë qëndrimin e përgjithshëm të atij populli dhe ata që nuk respektojnë përcaktimin. Nëse, pavarësisht nga të gjitha stimujt dhe ofertat tërheqëse çmimesh të emigrantëve hebrenj dhe organizatave që inkurajojnë emigracionin hebre, sasia totale e tokës së shitur në 30 vjet ka mbetur në nëntë për mijë, kjo tregon solidaritetin, vendosmërinë dhe vendosmërinë superiore të popullit palestinez për kjo çështje. Por për fat të keq, me gjithë këtë vendosmëri, populli palestinez është shpifur. Kjo është si shpifja për prostitucionin ndaj një personi që është shumë i kujdesshëm për të mbrojtur dëlirësinë e saj. Pas vitit 1948, emigrantët hebrenj fituan pasuri të paluajtshme tërësisht përmes okupimit, uzurpimit dhe migrimit të detyruar. Ata përdorën gjithashtu ligjin e përmendur më lart për të rrëmbyer tokat e palestinezëve që u detyruan të migrojnë. ***** Siç pranojnë ata që përpiqen të përdorin pretendimin se palestinezët shitën tokën e tyre si një mjet propagande kundër këtyre njerëzve, ata që shitën tokën e tyre janë larguar nga tokat palestineze. Siç e përmendëm edhe më lart, është fakt se këta persona, që përbëjnë një pjesë shumë të thjeshtë të popullsisë palestineze, janë larguar nga tokat palestineze ose për të blerë prona diku me paratë që kanë marrë, ose për shkak se kanë hasur në reagime të dhunshme. Me fjalë të tjera, ata që vazhdojnë të jetojnë sot në tokat palestineze dhe mbrojnë identitetin islam të atyre trojeve, nuk janë ata që rezistojnë duke duruar lloj-lloj vështirësish, duke ndjerë vazhdimisht vdekjen mbi kokë, ata që shesin tokën apo fëmijët e tyre. Në këtë rast, a nuk do të ishte një shpifje ndaj drejtësisë së Zotit të pretendohej se ajo që ndodhi me këta njerëz ishte një dënim që rezultoi nga shitja e tokave hebrenjve? ***** Qëllimi kryesor i sionistëve në ngritjen e këtyre pretendimeve është të dobësojnë interesin e popullit musliman për çështjen palestineze dhe të bëjnë që ata të qëndrojnë indiferentë ndaj vuajtjeve të popullit palestinez. Fatkeqësisht, ne gjithashtu shohim se ata i kanë arritur qëllimet e tyre në këtë drejtim pjesërisht në të gjithë botën islame dhe në një masë të madhe në Turqi. Sepse ata që mbeten të painteresuar për çështjen palestineze zakonisht justifikohen duke pretenduar se "shitën tokën". Megjithatë, Islami i ka shpallur të gjithë muslimanët vëllezër. Askush nuk ia hedh vëllanë bishës për çdo gabim që ka bërë. Shtypja që sionizmi e konsideron të denjë për popullin palestinez nuk ndryshon nga ajo e një përbindëshi. Në këtë rast, a mund të përbëjë një justifikim që ne të qëndrojmë indiferentë ndaj njerëzve të shtypur dhe të viktimizuar të atyre njerëzve pretendimi se “kanë shitur tokë”? Për më tepër, siç e thamë më lart, megjithëse ky pretendim nuk ka të bëjë me ata që aktualisht po luftojnë për ekzistencë në tokat palestineze, ata njerëz u nënshtrohen tre shtypjeve të veçanta: Një: Mizoria e pushtuesve që uzurpuan tokat e tyre. Së dyti: Të qenit i nënshtruar mizorisë së shpifjes për një gabim që nuk e kanë bërë. Tre: Për shtypjen e atyre që e bënë atë gabim. Nëse kësaj i shtohet fakti që muslimanët qëndrojnë indiferentë ndaj çështjes së tyre, duke e përmendur atë gabim si justifikim, arrini në përfundimin se ata njerëz janë viktima në çdo aspekt. ***** Kauza palestineze nuk është një çështje e tokës së thatë dhe nuk është një kauzë që vetëm palestinezët duhet ta mbajnë mbi supe. Ky rast është një rast që ka të bëjë me gjithë umetin dhe ka të bëjë me besimin. Prandaj, edhe nëse të gjithë palestinezët humbasin interesin e tyre për këtë kauzë, umeti islam duhet të mbështesë çështjen palestineze dhe të luftojë kundër pushtimit sionist. **** Refugjatët palestinezë janë dëshmi e gjallë që pretendimet e sionistëve janë shpifje Sot, palestinezët që jetojnë në mjerim në kampe të ndryshme refugjatësh dhe historia e dëbimit të tyre nga vendlindja dhe konfiskimit të pasurisë që lanë pas, janë dokumente të gjalla që hedhin poshtë pretendimet e sionistëve pushtues se “palestinezët shitën tokën e tyre”. Prandaj mendojmë se do të ishte e dobishme ta preknim pak këtë çështje dhe të hapim pak dosjen e refugjatëve. *** Sot, numri i palestinezëve në botë ka arritur në 8.5 milionë. Vetëm 3.5 milionë nga kjo popullsi jeton në territorin palestinez. 5 milionë prej tyre jetojnë jashtë territorit palestinez, shumica e tyre në kampe refugjatësh. Më shumë se gjysmës së njerëzve që jetojnë në Palestinë u kanë ndryshuar vendet e tyre origjinale dhe janë detyruar të vendosen në kampet e refugjatëve. Me fjalë të tjera, 60% e popullit palestinez u dëbuan nga vendbanimet e tyre me armë dhe dhunë. Ky fakt zbulon realitetin e dëbimit të shkaktuar nga pushtimi sionist. Arsyeja pse ata njerëz u detyruan të migrojnë në këtë mënyrë ishte për shkak të vendosmërisë së tyre për të mos shitur tokat e tyre. Përndryshe, ata mund të shesin tokën e tyre, të marrin para të mëdha dhe të vendosen në një mjedis të rehatshëm jashtë Palestinës. *** 78% e hebrenjve të vendosur në tokat palestineze banojnë në qytetet e ndërtuara nga pushtuesit në këto toka. Zonat e banimit të këtyre qyteteve korrespondojnë me 15% të të gjithë territorit palestinez. Pjesa e mbetur prej 22% e popullsisë është e shpërndarë në rajone që korrespondojnë me 85% të territorit palestinez. Totali i tokave në të cilat janë përhapur është 17 milionë e 325 mijë hektar. Tokat që ata përdorën ranë në duart e pushtuesve, jo duke i blerë, por duke i detyruar pronarët të internojnë dhe duke zbatuar ligjin për tokat e braktisura që përmendëm më parë. Si rezultat, toka që u përkiste 5 milionë palestinezëve që jetojnë sot në kampet e refugjatëve apo në mërgim u shpërnda në 154 mijë familjeve hebreje. Shteti pushtues po punon me të gjitha forcat për t'i penguar këta refugjatë të kthehen në atdheun e tyre dhe për të nënshkruar çdo marrëveshje "paqeje (!)", kërkon që këta pesë milionë palestinezë që u detyruan të emigrojnë të heqin dorë. të drejtën për t'u kthyer në atdheun e tyre. *** Për shkak të migrimit të detyruar të palestinezëve, 531 fshatra u evakuuan plotësisht dhe 90% e tyre u shkatërruan plotësisht nga forcat ushtarake të shtetit pushtues. Ky proces evakuimi dhe rrënimi ishte gjithashtu një metodë e përdorur në politikën e emigrimit të detyruar. Nëse palestinezët do ta kishin shitur tokën e tyre me dorë, pushtuesit nuk do të kishin nevojë të përdornin një metodë të tillë. *** Pavarësisht të gjitha vështirësive që hasin, refugjatët palestinezë këmbëngulin të mos heqin dorë nga e drejta e tyre për t'u kthyer në atdheun e tyre. Kampet e refugjatëve mund të jenë bërë dhoma pritjeje për ta. Nëse do të donin, mund të kishin kërkuar mënyra për të jetuar në një mjedis më të mirë dhe të mos ndiqnin të drejtën e tyre për t'u kthyer në vendlindje. Megjithatë, ata preferojnë të presin atje dhe të durojnë të gjitha vështirësitë vetëm për të mos hequr dorë nga këto të drejta. Pavarësisht të gjitha intrigave të shtetit pushtues izraelit dhe fuqive imperialiste që qëndrojnë pas tij, ata nuk kanë hequr dorë nga e drejta e tyre për t'u kthyer në atdheun e tyre dhe këmbëngulin se nuk do të dorëzohen. Nëse do të kishin shitur tokën e tyre, as që do të mund të flitej për një të drejtë të tillë. Nëse nuk do të ishin të ndjeshëm për mbrojtjen e tokave të tyre, do të preferonin të vendoseshin diku duke përfituar nga mundësitë e ofruara nga fuqitë ndërkombëtare që mbështesin sionizmin, në vend që të prisnin në kampet e refugjatëve. Ajo që i detyroi ata të shpërngulen nuk ishte se ishin të pandjeshëm ndaj atdheut të tyre, por se muslimanët i lanë të qetë dhe se qeveritë kukull që u shfaqën në gjeografinë islame bashkëpunuan me imperialistët që qëndruan pas pushtuesve. Në fakt, ngjarje të tilla migrimi masiv ndodhin në çdo luftë. Sepse jo të gjithë pjesëtarët e masave të mbushura me njerëz kanë forcën për të luftuar. ***** Vendosja e hebrenjve në Palestinë Në fakt, problemi këtu lind nga pushtimi që vjen me ideologjinë e sionizmit, dhe jo nga rezidenca e hebrenjve në tokat palestineze. Gjatë periudhës osmane, hebrenjtë normalisht nuk u penguan të vendoseshin në tokat palestineze ligjërisht dhe pa paraqitur ndonjë kërcënim. Mirëpo, pasi sionizmi u organizua pas konferencës së Bazelit dhe filluan të krijojnë një shtet në tokat palestineze, sulltanin II osman. Abdulhamidi i pengoi hebrenjtë të vendoseshin në Palestinë dhe të blinin toka prej andej. Mirëpo, me tradhtinë e Komitetit të Bashkimit dhe Përparimit, masat e marra nga Komiteti për këtë çështje u shfuqizuan. Nëse shqyrtoni anëtarët e shoqërisë në fjalë, do të shihni se shumica e tyre janë hebrenj ose të konvertuar. Sulltan II. Arsyeja më e rëndësishme pse Abdulhamidi u rrëzua nga froni ishte se ai pengoi ambiciet e sionistëve në lidhje me Palestinën. Pas tradhtisë së vitit 1908 të Komitetit të Bashkimit dhe Përparimit, u bë më e lehtë për hebrenjtë të vendoseshin në tokat palestineze. Megjithatë, ende nuk kishte rritje të ndjeshme të imigrimit hebre. Më pas, kur britanikët pushtuan këto toka në vitin 1917, pati stimuj të rëndësishëm për të përshpejtuar imigracionin hebre. Siç e përmendëm edhe më parë, megjithëse pushtuesit britanikë ua shpërndanë pa pagesë tokat që ua kishin marrë palestinezëve përmes shtypjes tatimore, pa pagesë, ende nuk pati rritje të emigracionit në shkallën e dëshiruar. Vala më e madhe e emigracionit filloi në vitin 1933, pas shpërthimit të stuhisë naziste në Evropë. Deri në vitin 1933, me gjithë stimujt e pushtuesve britanikë, numri i hebrenjve të vendosur në tokat palestineze ishte rreth 150-200 mijë. Një pjesë e madhe e tyre ishin ata që u vendosën gjatë periudhës osmane. Me emigrimin e hebrenjve në Palestinë për shkak të kërcënimit nazist, kjo popullsi u rrit në 800 mijë deri në vitin 1945. Sigurisht, jo të gjithë hebrenjtë që erdhën erdhën si pronarë tokash. Meqenëse palestinezët po luftonin kundër fluksit hebre në atë kohë, ata nuk u përhapën në zonat rurale, por u mblodhën në qendrat e qyteteve ose vendbanimet e krijuara nga organizatat sioniste. Edhe sot, 78% e popullsisë hebreje të vendosur në territoret palestineze banojnë në qytete. Në atë kohë, organizatat sioniste krijuan organizata të ndryshme terroriste duke përdorur të rinjtë e hebrenjve emigrantë. Është e mundur të lexohet për masakrat e kryera nga këto organizata terroriste në libra për historinë palestineze. Qëllimi i të gjitha këtyre masakrave dhe sulmeve ishte të frikësonin palestinezët dhe të krijonin një kërcënim për ta. Megjithatë, pavarësisht nga të gjitha sulmet e tyre, ata nuk ishin të suksesshëm në detyrimin e palestinezëve për të emigruar përpara krijimit të një shteti "izraelit". Shfaqja e shtetit "Izrael" nuk ishte për shkak të suksesit të organizatave terroriste sioniste, por me ndihmën e fuqive imperialiste dhe tradhtive të qeverive kukull në vendet arabe. Si rezultat i kësaj tradhtie, doli një shtet pushtues dhe shpërngulja e detyruar e palestinezëve filloi me shfaqjen e atij shteti. Ishte pas kësaj që hebrenjtë fituan prona të mëdha dhe konfiskuan toka të mëdha. **** Thelbi i çështjes Nga informacioni që japim këtu nuk duhet kuptuar se ne pretendojmë se asnjë tokë nuk u është shitur hebrenjve në Palestinë. Informacioni i përmbledhur që kemi dhënë në lidhje me historinë e hebrenjve që zotëronin prona në ato toka tregon gjithashtu se sionistët i morën disa nga tokat duke blerë. Prandaj, do të jetë e mundur të gjenden dokumente të këtyre ngjarjeve të blerjeve në kërkimet historike. Megjithatë, siç u zbulua në hulumtimin e ish-myftiut të Jeruzalemit, Amin al-Husayni, ata blenë 650 mijë hektarë nga pasuria që fituan përmes blerjes nga pronarë tokash që nuk banonin në Palestinë. Ata mundën të fitonin 250 mijë hektarë tokë, herë duke përdorur ndërmjetës mashtrues dhe herë duke përfituar nga dobësia e njerëzve për t'u dorëzuar ndaj tërheqjes së gjërave të kësaj bote. Ndër ata që vepronin si ndërmjetës ishin edhe drejtues të korruptuar. Si rezultat i shqyrtimit të dokumenteve historike do të shihet se ndër administratorët që kryenin ryshfet në këtë mënyrë, kishte edhe të emëruar nga Perandoria Osmane. Mirëpo, siç e thamë më lart, të tillë egokërkues dhe tradhtarë ka në çdo komb. Për më tepër, dokumentet historike tregojnë se ata që tradhtuan nuk ishin vetëm palestinezë, por edhe administratorët e caktuar nga Perandoria Osmane. Ata që tradhtojnë në këtë mënyrë para së gjithash tradhtojnë popullin e tyre. Prandaj, populli palestinez nuk është partneri dhe mbrojtësi i tradhtarëve të tillë, por masa që dëmtohet në radhë të parë nga tradhtitë e tyre. Në këtë rast, do të ishte një padrejtësi e madhe që ata që u dëmtuan nga e keqja e tradhtarëve të paraqiteshin si ortakë në krim. Ata që janë të përfshirë në rezistencën dhe luftën në Palestinë kanë kundërshtuar gjithmonë shitjen e tokës dhe kanë mbajtur një qëndrim të ashpër kundër njerëzve që shesin toka ose veprojnë si ndërmjetës. Informacioni i dhënë nga ish-myftiu i Jeruzalemit Emin al-Huseyni për këtë temë është i një cilësie që zbulon thelbin e çështjes. Në përgjigjen e tij ndaj një pyetjeje mbi këtë temë, Emin al-Husayni, pasi jep informacion të shkurtër për historinë e blerjeve të tokës hebreje, thotë si vijon: “Siç mund të shihet, shtatë të tetat e tokës së pushtuar nga hebrenjtë në periudhën e përmendur ranë në duart e tyre përmes metodave krejtësisht të palidhura me palestinezët. Mirëpo, nga ata që shitën vullnetarisht tokat e tyre ose u bënë ndërmjetës për këtë biznes, asnjë person i vetëm nuk mund t'i shpëtonte ndëshkimit nga populli palestinez, përveç atyre që lanë tokat palestineze dhe u strehuan në vende të tjera. Pretendimet se disa prej tyre janë falur në këmbim të mallrave nuk janë absolutisht të vërteta. Nuk ka pasur zhvillim të këtij lloji. Përkundrazi, ndodhi pikërisht e kundërta. Në Kongreset e Dijetarëve dhe mbledhjet e komiteteve fetare që organizojmë çdo vit, ata që shisnin tokat e tyre ose vepronin si ndërmjetës për këtë qëllim u gjykuan si blasfemues, u gjykuan si femohues, prandaj të gjitha marrëdhëniet me ta u ndërprenë dhe kur vdisnin. , ata nuk u varrosën në varrezat myslimane. Në fakt, vendime të ngjashme u morën në një kongres të klerit ortodoks të krishterë.” Pasi citojmë këto fjalë të myftiut Emin al-Huseyni, i cili ishte edhe udhëheqësi i rezistencës së vitit 1936, mendojmë se nuk ka nevojë të thuhet më shumë. Shkrim i marrur nga; Ahmet Varol🇹🇷 Përktheu; E.I🇦🇱

Bibi Hanım Camii Kitabesine göre, cami 1399-1405 yılında Timur'un emriyle inşa edilmiştir. Birçok Müslüman orta çağ yapısı gibi, özellikle de eyvanlı avlu kompozisyonu ile bilinir. Bibi Hanım Camii, Semerkant'ın en önemli anıtlarından biridir. 15. yüzyılda İslam dünyasındaki en büyük ve görkemli camilerden biriydi. 20. yüzyılın ortalarında sadece görkemli bir harabe ayakta durmaktaydı, ancak caminin büyük bir bölümü Sovyet döneminde restore edildi.